Długość samego korpusu stacji „Daszyńskiego” to 133m. Szyb startowy ma 120 m długości, a demontażowy ok. 21 metrów. „Anna” wydrąży południowy tunel od ronda Daszyńskiego do wentylatorni V11, zlokalizowanej przy ul. Świętokrzyskiej. Następnie zbuduje połączenie między pierwszą a drugą linią metra. Po zakończeniu prac przy łączniku, wyruszy z szybu przy wentylatorni V11, by dotrzeć na Powiśle.

Do wykonania tunelu centralnego odcinka II linii metra w Warszawie użyte zostaną 4 maszyny TBM niemieckiej firmyHerrenknecht AG.  Wybór tej właśnie technologii podyktowany jest bardzo niskim ryzykiem osiadania oraz dużą kontrolą parametrów projektowych. TBM uniemożliwia rozluźnienie i osiadanie terenu wynikające ze zmniejszonego wydobycia urobku w porównaniu z metodą tradycyjną. Tarcza utrzymuje stateczność przodka oraz nie dopuszcza wpływu ciśnienia gruntu i wód gruntowych do wnętrza budowanego tunelu.

Technika działania tarcz TBM (Tunnel Boring Machine) typuEPB (Earth Pressure Balance – równoważenie ciśnienia gruntu) składa się z dwóch faz: drążenia tunelu oraz układania jego obudowy. TBM drąży tunel za pomocą obracającej się 2 razy na minutę przedniej tarczy skrawającej, która jest przesuwana do przodu przez siłowniki hydrauliczne. Nacisk tarczy na grunt to 350 bar. Ostrza, noże i dyski tnące znajdujące się na tarczy drążącej są wykonane ze stali o bardzo wysokiej wytrzymałości, dzięki czemu mogą rozdrabniać każdy napotkany grunt. Za pomocą dysz umieszczonych w przedniej części tarczy maszyna może również wstrzykiwać w grunt wodę, plastyfikatory, pianę lub beton, które w zależności od charakterystyki gruntu zmiękczają go lub zagęszczają. TBM posiada 7 linii pian, w tym 5 umiejscowionych w głowicy. Przygotowywanie podłoża odbywa się na odległości ok. 10 cm od czoła tarczy TBM.

Tarcza  odizolowana jest od wpływu ciśnienia gruntu i wód gruntowych. Urobek gromadzony w komorze urobkowej wytwarza od strony tarczy ciśnienie, które równoważy parcie gruntu i wód gruntowych. Stamtąd, za pomocą przenośnika ślimakowego grunt jest transportowany na taśmociągi. Podajnik ślimakowy jest zasilany przez 2 silniki hydrauliczne o mocy ponad 40 kW.

Po wydrążeniu odpowiedniej odległości tarcza drążąca i przenośnik ślimakowy zatrzymują się, a uruchamia się moduł układający pierścień tunelu. Pierścień będzie składać się 5 elementów oraz tzw. klinu, który jest mocowany jako ostatni i nadaje konstrukcji szczelność oraz usztywnia tunel. Wykonane ze zbrojonego betonu segmenty są podnoszone i układane za pomocą obracającego się w dwóch kierunkach dźwigu próżniowego (tzw. erektora). Instalowane są one pod osłoną zewnętrznego pancerza tarczy. Każdy prefabrykat układany jest tak, by ściśle przylegał do poprzedniego pierścienia i elementów nowego pierścienia. Przerwa powstająca między zewnętrzną ścianą tunelu a gruntem, jest wypełniana wiążąco-uszczelniającą zaprawą, wstrzykiwaną za pomocą wysokociśnieniowych dysz. Dzięki temu tunel jest szczelny oraz osiągnięta jest niezwykła stabilność gruntu. Po ułożeniu pierścienia maszyna odpycha się od niego i rozpoczyna drążenie kolejnego etapu. Dzięki osłonom wnętrze tarczy jest całkowicie osłonięte przed wpływem nacisku gruntu oraz wód gruntowych.

Na mierzącym 85 metrów zapleczu maszyny znajduje się wiele urządzeń m.in: agregaty prądotwórcze, pompy, skrzynki rozdzielcze, systemy wentylacyjne, laserowe mierniki, pomieszczenia magazynowe, a także urządzenia odpowiadające za dostarczanie elementów tunelu i usuwanie urobku, co zapewnia całkowite zabezpieczenie logistyczne pracy tarczy. Mieści się tam również mostek dowodzenia, gdzie są zbierane i analizowane wszystkie dane i parametry pracy tarczy. Każdy ruch tarczy do przodu powoduje także przesuwanie się zaplecza. Szybkość drążenia tunelu przez TBM to średnio 10-12 m na dobę.

Tarcza TBM EPB zużywa 2,5 MW/h, czyli tyle energii ile w tym samym czasie potrzebuje 15-tysięczne miasto. Główny napęd tarczy TBM to napęd hydrauliczny w postaci 16 par siłowników hydraulicznych. Moc zainstalowana to 1200 kW.  TBM jest także wyposażony w czujniki:

• 6 sensorów z przodu tarczy
• 2 sensory u szczytu tarczy
• 2 sensory w środku
• 2 sensory u dołu tarczy.

Rejestrują one następujące parametry pracy tarczy:

• moment skręcający głowicy skrawającej
• siła naporu siłowników
• szybkość przesuwania się TBM
• ciśnienie w komorze roboczej
• objętość iniektowanej piany w komorze roboczej (używana do kondycjonowania podłoża)
• objętość zaprawy cementowej iniektowanej za obudowę.

Maszyna skrawająca po uruchomieniu nie zatrzymuje się – pracuje 24h na dobę. Jedynym warunkiem dla zatrzymania pracy jest problem z napotkanym podłożem lub z samą maszyną czy też wymiana ostrzy tnących. Tarcza TBM jest w pełni zmechanizowana, jednak jej pracę musi nadzorować personel. Do pracy w TBM przewidziane są cztery brygady - razem 54 osoby. Na każdej zmianie pracować będzie jedna 13-osobowa załoga. Będą to trzy zmiany na dobę.

Typowy zespół pracowników tunelowych przedstawia się następująco:

• inżynier zmiany,
• operator TBM (osoba kierująca tarczą TBM, sterująca układem prowadzącym oraz wszystkimi operacjami, kontrolująca przy tym parametry drążenia),
• operator podłoża (odpowiedzialny za uzupełnianie i stabilizację pierścieni poprzez wypełnianie 15 cm odcinka substancjami wiążąco-uszczelniającymi oraz za nawadnianie podłoża u czoła tarczy),
• monter obudowy pierścieniowej (odpowiedzialny za układanie i dostarczanie gotowych elementów do złożenia pierścienia),
• operator zarabiania betonu,
• elektryk (odpowiedzialny za oświetlenie tunelu i maszyny wewnątrz),
• główny mechanik TBM,
• 2 górników do czyszczenia, konserwacji i przedłużania rurociągów, instalacji oświetleniowej, szyn, kanału wentylacyjnego, etc.,
• osoba na tyle tarczy, tzw. back-up’ie (odpowiedzialna za transport na tyły maszyny oraz wywóz urobku),
• operator przenośnika ślimakowego,
• 2 operatorów kierujących kolejkami transportowymi.

Parametry TBM

Waga:

• 55 ton (głowica skrawająca),
• 615 ton (całość maszyny skrawającej wraz z zapleczem technicznym).

Długość:

• 97 m (całość maszyny),
• 12 m (czoło tarczy z komorami głównymi),
• 85 m (długość zaplecza technicznego).

Średnica tarczy skrawającej: 6,26 m.

Materiał został opracowany na potrzeby strony www.budowametra.pl, na której można znaleźć więcej ciekawostek na temat budowy II linii warszawskiego metra oraz szczegółowe informacje techniczne.

po wystawie zapraszamy na lampkę wina

WSTĘP WOLNY

Tramwaj jest niezwykle oryginalny i jedyny w Warszawie. Powstał z myślą o warszawiakach oraz turystach zainteresowanych nietuzinkowym zwiedzaniem Warszawy w wyjątkowej atmosferze i komfortowych warunkach. Wagon jednorazowo zabiera 28 osób, dla wygody podróżnych tylko na miejscach siedzących, za cenę wg taryfy biletowej ZTM (także z Warszawską Kartą Miejską). Wejście do pojazdu i przejażdżkę będzie obsługiwał konduktor z Klubu Miłośników Komunikacji Miejskiej.

Warszawski tramwaj promocyjny będzie kursować we wszystkie weekendy oraz święta, od 19 maja do 30 września br. jako linia turystyczna „T” zgodnie z rozkładem jazdy Zarządu Transportu Miejskiego.

Specjalnie dla tramwaju opracowano trasą turystyczną, która obejmuje najciekawsze miejsca w Warszawie: pl. Narutowicza, Raszyńska, NIK, Nowowiejska, Koszykowa, DW. Centralny, Hala Mirowska, kino Femina, Nowolipki, Anielewicza, Stawki, Dzika, Muranowska, KS Polonia, pl. Hallera, Ratuszowa-zoo, DW. Wileński, park Praski, Stare Miasto, metro Ratusz-Arsenał, kino Femina, Wola Ratusz, Okopowa, Muzeum Powstania Warszawskiego, rondo Daszyńskiego, pl. Zawiszy, Ochota Ratusz, pl. Narutowicza.

Z myślą o pasażerach Tramwaje Warszawskie Sp. z o.o. wspólnie z miastem stołecznym Warszawa przygotowały film o trasie przejazdu, który będzie odtwarzany podczas każdego kursu. Wydano również ulotkę informacyjną opisującą wybrane atrakcje turystyczne znajdujące się na trasie przejazdu.

W warszawskim tramwaju promocyjnym na podróżnych czekają:

· mini koncerty fortepianowe w wybrane weekendy wakacji podczas najdłuższego postoju wagonu na placu Narutowicza,
· konkursy z nagrodami,
· podróże tematyczne.

Szczegółowe informacje będą zamieszczane na stronie internetowej: www.tw.waw.pl w zakładce Warszawski Tramwaj Promocyjny.

Koszt przebudowy tramwaju to 260 tys. zł. ( z czego 130 tys. zł pozyskano od sponsorów). W dni powszednie warszawski tramwaj promocyjny można wynająć do celów komercyjnych.

Razem z dziennikarzami tramwajem pojadą: Hanna Gronkiewicz-Waltz, Prezydent Warszawy oraz Krzysztof Karos, prezes Tramwajów Warszawskich.

Warszawski tramwaj promocyjny to niezwykle oryginalny pojazd, dzięki któremu turyści, ale także mieszkańcy od 19 maja będą mogli zwiedzać stolicę. Tramwaj ma 28 miejsc siedzących ze stolikami, ozdobne oświetlenie oraz pianino!

Odrestaurowany wagon typu 105 N ze stylowym, drewnianym wnętrzem, wyposażonym jest w system nagłośnienia, monitory LCD, łączność WIFI. Podróż w każdy wakacyjny weekend będzie możliwy z biletem wg taryfy ZTM oraz z Warszawską Kartą Miejską.

Program konferencji prasowej przed pierwszą podróżą tramwajem:
Zwiedzanie warszawskiego tramwaju promocyjnego oraz oglądanie wystawy dokumentującej przeobrażanie wagonu typu 105 N w stylowy tramwaj.
Wystąpienie Prezydent Warszawy oraz prezesa Tramwajów Warszawskich.
Tramwaj promocyjny wyrusza w drogę (w kierunku pl. Bankowego).

Warszawski tramwaj promocyjny powstał staraniem Tramwajów Warszawskich i Miasta st. Warszawy.

Dojazd do miejsca konferencji: metrem do stacji Młociny a następnie tramwajem nr 17 wysiąść na przystanku przy Zajezdni Tramwajowej (1 przystanek) lub autobusem nr 101 i 114 (przystanek na żądanie) oraz nr 203.

DIAGNOZA
W pierwszej odsłonie spotkania przedstawiono cywilizacyjne, ekonomiczne i prawne przyczyny kryzysu, a w dalszych, bardziej szczegółowo, skupiono się na rozważaniach dotyczących samego zawodu dziennikarza, który może być skazany na degradację. Nie precyzując, kto i co powiedział, a ograniczając się do wybranych sentencji uogólniających, do najbardziej charakterystycznych i interesujących zaliczyć można by te, które łączyły zjawiska diagnozy z terapią w sposób dotyczący ogółu mediów. Dwie przyczyny kryzysu są szczególnie widoczne i odczuwalne: to zaborcza wręcz inwazja Internetu oraz kryzys modelu finansowego. Internet określono nawet mianem „tygrysa”, który zabija klasyczne media, czyniąc to skutecznie, acz w miarę powoli. Sytuację finansową pogarsza spadek nakładów i czytelnictwa, a w konsekwencji minimalizuje dochody mediów, zwłaszcza „papierowych”, bo o zyskach nawet grzech mówić. A przecież wiadomo, że w gospodarce rynkowej, bez pieniędzy tylko kogut pieje. Marnym pocieszeniem jest fakt, że kryzys ogólny, w tym w mediach nie jest tylko sprawą polską, a światową, podając przykłady takich krajów, jak Francja, Holandia, W. Brytania,a nawet, choć w mniejszej skali, Niemcy. O krajach wschodnich nie mówiono, bo tam jest jeszcze gorzej. O prasie polonijnej nie ma co nawet wspominać, bo ta jest biedna, jak przysłowiowa mysz kościelna. W tej sytuacji – kondycja dziennikarzy też słabnie. Jak tak dalej pójdzie, to papierowe media mogą zniknąć za 10 czy 15 lat, choć ta skrajnie pesymistyczna prognoza spotkała się z polemiką i propozycjami, co zrobić, żeby do tego nie doszło. W podobnie mrocznej tonacji zabrzmiały pojedyncze głosy, że zawód dziennikarza też może zniknąć, bo przy nieograniczonym dostępie do informacji w sieci internetowej, każdy może być „dziennikarzem”, a umiejętności i wartości warsztatowe nie wymagają już studiów na wydziale dziennikarskim. I tu też była polemika. Czy chcemy czy nie chcemy, będziemy zmuszeni iść w kierunku Internetu i „oswajania tygrysa”. Ale nim nas „tygrys” zdominuje totalnie, jeszcze przez wiele lat będziemy musieli funkcjonować w warunkach, jakie mamy. Trzeba więc myśleć nad poprawą, a co najmniej korektą istniejącego stanu.

SUGESTIE TERAPEUTYCZNE
Co i jak to zrobić – propozycji i sugestii było sporo. A dotyczyły one zarówno spraw systemowych, organizacyjno – funkcjonalnych, jak i samych dziennikarzy. Nie hierarchizując ich, na uwagę, moim zdaniem, zasługiwały te, które mogą być realizowane od zaraz lub w najbliższym czasie, nawet z uwzględnieniem kryzysowych warunków realizacyjnych. Od razu powiem, że uniwersalnej recepty niw wymyślono, bo takich nie ma, tak w tej, jak i w innych dziedzinach. Nie da się bowiem zglobalizować czy zunifikować
poglądów czy gustów odbiorców produktów medialnych. To, co jest wymogiem ponadczasowym i transnarodowym, to potrzeba myślenia i tworzenia dobrych jakościowo dóbr medialnych, uwzględniając ich zbywalność na rynku odbiorców. Z mojego odczytu treści wystąpień i głosów w dyskusji, w tym kuluarowych, zwróciłem uwagę na te myśli i intencje, które mogłyby być uwzględnione w dalszych przedsięwzięciach zespołów redakcyjnych. Nie szlifując ich, wymieniłbym m.in. następujące:
1/ potrzebna jest zmiana modelu funkcjonowania i struktury podmiotowej mediów w dostosowaniu do warunków ekonomicznych, finansowych i popytowych. Tu nie ma i nie może być stagnacji, trzymania się anachronizmów organizacyjno – funkcjonalnych, a potrzeba sięgania po nowe formy i sposoby działania. Konkurencja Internetu wymusza to w sposób oczywisty i nieodwracalny. Stąd m. In.nieunikniony proces odchodzenia od „papierocentrycznej” wizji mediów na rzecz elektronizacji i cyfryzacji;

2/ nie ma uzasadnienia dla mnożenia podmiotów medialnych, które rozpraszają potencjał twórczy i siłę oddziaływania, zwiększając koszty produkcji i dystrybucji. Wskazana jest przemyślana koncentracja skromnych sił i środków;

3/ „królem” w mediach powinien być odbiorca ich produktów, a nie ich dysponent czyli wydawca, nawet jak jest zasobny kapitałowo. A więc czytelnik, słuchacz, widz i wszechobecny internauta. Popyt kreuje zakres i siłę oddziaływania;

4/ media powinny być bardziej opiniotwórcze, a nie tylko informacyjne. Promować winny pożądane zmiany na lepsze we wszystkich obszarach życia społeczno – gospodarczego. Samo przeciwstawianie się czy ograniczanie się do negacji jest bardziej destrukcją niż konstrukcją, a nawet jej promocją;
5/ jedną z ważnych, acz niedocenianych misji mediów, jest sugerowanie, promowanie i tworzenie klimatu dla działań konstruktywnych i użytecznych społecznie, a nie bierne i jakże częstokroć namolne zaciemnianie wizji kraju i świata negatywami, nie mówiąc już o relacjach z przestępczych sektorów czy rozlicznych wypadkach. Trzeba pokazywać i promować „sensy”, a nie „nonsensy”, nie upraszczając realiów;

6/ więcej powinno się pokazywać bogactwo i różnorodność świata, a nie zamykać się w kręgu „własnego podwórka”, bo to tchnie po prostu prowincjonalizmem. Polskie „politykierstwo” i upartyjnianie problemów stało się antypromocją wizerunku naszego kraju. Odbiorcą naszych produktów medialnych jest nie tylko Polak, ale w niemal równym stopniu, zagranica;

7/ wielokrotnie i zasadnie przypomniano, że dla mediów i dziennikarstwa podstawowym zadaniem misyjnym jest oddziaływanie na opinię społeczną. A jak się spojrzy na menu produktowe, to codzienne, to są w nim zbyt często dania zniechęcające do konsumpcji.
Jest w nich i informacyjna monotonia tematyczna, i rażąca wręcz powtarzalność opinii i wypowiedzi płynących z ust tych samych osób;

8/ przypomniano także, że w produkcji medialnej, podstawową i niezmienną wartością jest jej jakość, a nie tylko ilość, nadmiernie zresztą rozbuchana. Jest gospodarka rynkowa, konkurujmy więc jakością. Dotyczy to w pełni, oczywiście, samych dziennikarzy jako wytwórców produktów medialnych. A z tym jest różnie, a nawet nie najlepiej w poszczególnych sektorach mediów czy zespołach redakcyjnych. Sugerowano m.in. by w mediach grupować więcej „osobowości” dziennikarskich. Co ciekawe, o ile wysoko oceniani są publicyści i komentatorzy, to popyt na dziennikarzy informacyjnych – słaby.
Reasumując – efekty spotkania powinny być korzystne, bo pobudzało ono, skłaniało i zachęcało do działań nowatorskich i konstruktywnych. Czas pokaże!

Mikołaj ONISZCZUK
Warszawa, 27 kwietnia 2012 r.

W tym roku motywem przewodnim Nocy Muzeów jest twórczość Bolesława Prusa, którego 100. rocznica śmierci przypada dokładnie 19 maja. Uczestnicy Nocy zainteresowani autorem „Lalki” „Emancypantek” czy „Kronik” znajdą wiele ciekawych propozycji. Już o 18.00 na Krakowskim Przedmieściu spod pomnika Kopernika wyruszy Hołd Prusowski. To przygotowana przez uczniów warszawskiego liceum im. B. Prusa inscenizacja, w której młodzież przebrana w stroje z epoki przejdzie pod pomnik swego patrona. Po drodze publiczność będzie mogła poznać czytane przez uczniów, fragmenty najsławniejszych utworów Prusa, opisujące Warszawę i spotkać postaci z jego powieści.

Do lepszego poznania Bolesława Prusa, Rzeckiego, Wokulskiego i ich miasta zachęca także Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, które proponuje wycieczki z przewodnikiem jego śladami. A Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy przy ul. Koszykowej zaprasza m.in. na projekcję filmu „Lalka” w reż. Wojciecha Hasa.

Nowością w tegorocznej Nocy Muzeów będą piwnice staromiejskie, które po remoncie po raz pierwszy zostaną udostępnione szerokiej publiczności (wejście tylko w grupach po 20 osób, zbiórka pod Muzeum Historycznym m.st. Warszawy).

Miasto proponuje także udział w dwóch grach miejskich – jedna z zagadką kryminalną z lat 30. ubiegłego wieku o złodziejach dzieł sztuki.
Druga o Instytucie Radowym, jaki przed wojną staraniem Marii Skłodowskiej-Curie powstał w Warszawie. Wskazówki dla uczestników gier znajdują się na: www.nocmuzeow.zebraprojekt.pl.

W warszawskiej Nocy Muzeów weźmie udział blisko 200 placówek. Dojazd do nich zapewnia Miasto st. Warszawa organizując specjalną, bezpłatną komunikację autobusową, którą uzupełniać będą 24 zabytkowe „ogórki”.

Niespodzianką dla fanów komunikacji szynowej będzie warszawski tramwaj promocyjny, który wyruszy z pl. Narutowicza i podczas Nocy Muzeów będzie kursował po stolicy.

Informator o Nocy Muzeów.

Informujemy, że Zarząd Oddziału Warszawskiego SDRP, zgodnie z przyjętą 19 kwietnia 2012 roku uchwałą – w nieprzekraczalnym terminie do 31 maja 2012 r. – zmuszony jest dokonać weryfikacji kartoteki członkowskiej, wykreślając z niej osoby, które zalegają z opłatą składek od roku 2010 i wcześniej. Wynika to zarówno z odpowiednich zapisów statutu Stowarzyszenia, jak i faktu naszej przynależności do Międzynarodowej Federacji Dziennikarzy w Brukseli (IFJ), do której odprowadzamy składkę proporcjonalną do liczby zarejestrowanych członków. W obecnej sytuacji finansowej Oddziału nie stać nas na kredytowanie „spóźnialskich”.

Koleżeńskie otwarcie Kongresu odbyło się w Instytucie Teatralnym przed spektaklem Tu mówi chór, podczas którego prof. Magdalena Raszewska podzieliła się swymi uwagami o Warszawskich Spotkaniach Teatralnych – uczestnicy Kongresu oglądali niektóre spektakle WST. Artur Krajewski wraz ze swoją ekipą nagrywał dokumentalną ankietę z pytaniem: „Czy sztuka się skończyła?”.
Oficjalnego otwarcia Kongresu 27 marca dokonał honorowy wiceprzewodniczący IACT, honorowy przewodniczący polskiej sekcji i jej wieloletni były przewodniczący prof. Andrzej Żurowski. W imieniu ministra życzenia owocnych obrad przekazał dyrektor Departamentu dr Zenon Butkiewicz. W imieniu gospodarzy gości powitali Marek Kuliński, przewodniczący Oddziału Warszawskiego SDRP i dr Tomasz Miłkowski, przewodniczący polskiej sekcji IATC/AICT, przewodniczący Komitetu Organizacyjnego Kongresu. Adres do uczestników skierował przewodniczący IATC/IATC prof. Yun-Cheol Kim (Korea). W uroczystym otwarciu uczestniczyli m.in. Olgierd Łukaszewicz, prezes ZASP i Lech Śliwonik, prezes TKT.

Podczas Kongresu odbyło się seminarium „Teatr poza teatrem”, do którego wprowadzenie przedstawił prof. Jerzy Limon – „Wokół sceny w 60 minut”, nawiązujące do happeningu Szekspirowskiego „Aktorzy przyjechali”, mającego miejsce na Długim Targu w Gdańsku 14 września 2009 roku. Kolejne sesje seminarium prowadzili prof. Don Rubin (Kanada), Ian Herbert (Wielka Brytania), Patricia Keeney (Kanada). Materiały seminarium ukażą się na łamach „Critical Stages”, „Yoricka”, a także w osobnej publikacji.

Ważnym wydarzeniem Kongresu było współorganizowane przez Teatr Ateneum spotkanie warszawskiego środowiska teatralnego i krytyków z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru z udziałem prezydent m.st. Warszawy prof. Hanny Gronkiewicz-Waltz. Spotkanie prowadziła dyrektor naczelna Ateneum Sławomira Łozińska, która odczytała posłanie Johna Malkovicha. Do zebranych w imieniu międzynarodowej krytyki zwrócił się Yun Cheol-Kim, a Tomasz Miłkowski przedstawił portret warszawskiego centrum teatralnego.

Podczas Kongresu wręczono – choć zaocznie – nagrody teatralne: im. Ireny Solskiej, nagrodę polskiej sekcji IATC/AICT, którą otrzymała Nina Andrycz (laudację wygłosiła Krystyna Gucewicz), i międzynarodową THALIA PRIZE przyznawaną za wybitny wkład do refleksji nad teatrem, którą otrzymała Kapila Vatsayan z Indii – tę część obrad prowadził Michel Vais (Kanada), laudację zaś przedstawili Margareta Sorenson (Szwecja) i prof. Ravi Chaturvedi (Indie). Zebrani wysłuchali nagranego przemówienia laureatki.

Na zakończenie części seminaryjnej Walentyna Mikołajczyk-Trzcińska zaprosiła na panel o współczesnym polskim teatrze, w którym uczestniczyli: Renata Jasińska, dyrektorka teatru integracyjnego ARKA we Wrocławiu, Sylwester Biraga, dyrektor teatru Druga Strefa, Jan Englert, dyrektor Teatru Narodowego i Jacek Głomb, dyrektor Teatru im. Modrzejewskiej.

Podczas Kongresu odbyły się warsztaty dla młodych krytyków, które powadzili Mark Brown (grupa anglojęzyczna) i Jean-Pierre Han (grupa francuskojęzyczna).

Zgromadzenie Generalne ponownie wybrało prof. Yun-Cheol KIMA na przewodniczącego, a Michela VAISA na Sekretarza Generalnego IATC/AICT. Komitet Wykonawczy wybrał Tomasza MIŁKOWSKIEGO na nowego wiceprzewodniczącego IATC/AICT.
Następny Kongres, 27. z kolei, odbędzie się jesienią 2014 roku w Pekinie.