Aktualności

W Polsce przyznać się do umiarkowanego entuzjazmu dla piłki nożnej, to jakby popełnić harakiri. Ale nie będę obłudny, entuzjazmuję się piłką bardzo umiarkowanie, o Erneście Wilimowskim nie wiedziałem nic. Trenera Kazimierza Górskiego widywałem w niepoliczonych wywiadach, a jego powiedzenie o okrągłej piłce i dwóch bramkach wlazło mi pod skórę, jak chyba wszystkim mieszkańcom ziemi położonej między Bugiem i Odrą. Zresztą to powiedzenie z chirurgiczną trafnością odnosi się nie tylko do piłki nożnej.
Tak więc, nie z miłości do piłki, ale ciekawości, co wyniknie ze współpracy tak znakomitej czwórki: Chyra-Zamachowski, Zaorski-Talarczyk zasiadłem przed telewizorem. I zobaczyłem spektakl, jaki chciałbym jeszcze nieraz zobaczyć.
(Tomasz Miłkowski)

Podczas ostatniego posiedzenia Zarządu Oddziału Warszawskiego SDRP podjęto decyzję o powołaniu nowego, trzyletniego składu Kapituły Nagrody Ibisa czyli Nagrody Młodych Dziennikarzy Warszawy i Mazowsza. W jej gronie znaleźli się: red. Tomasz Miłkowski, prof. Tadeusz Kononiuk, red. Marek Kuliński oraz red. Jan Kot. Funkcję sekretarza Kapituły powierzono Adamowi Sęczkowskiemu.Szczególne znaczenie dla rangi Nagrody ma udział członków honorowych Kapituły: prof. Jerzego Bralczyka oraz Elżbiety Wojnowskiej. Obecność prof. Bralczyka, wybitnego językoznawcy i jednego z najwybitniejszych autorytetów w dziedzinie kultury słowa w Polsce, nadaje Nagrodzie Ibisa wyjątkowy prestiż i wymiar merytoryczny. Obecność Elżbiety Wojnowskiej – wdowy po patronie Nagrody, red. Andrzeju „Ibisie” Wróblewskim – oraz cenionej piosenkarki i osobowości artystycznej stanowi symboliczne połączenie tradycji z teraźniejszością oraz podkreśla duchowe i kulturowe dziedzictwo Nagrody. Nagroda Ibisa jest formą upamiętnienia dorobku red. Andrzeja „Ibisa” Wróblewskiego – dziennikarza, publicysty i osobowości medialnej, którego działalność na trwałe wpisała się w historię polskiego dziennikarstwa.

Nieśmiertelna pieśń Wojciecha Młynarskiego „Co by tu jeszcze spie…, Panowie” może zostać uznana za hymn firmy „Weto i weto”, mieszczącej się w Pałacu Namiestnikowskim przy Krakowskim Przedmieściu, a trudniącej się wpychaniem szpil w prace rządowe. Wszystko jedno w jakiej sferze, każdy obszar wydaje się atrakcyjny, byle tylko wykazać, że źle się dzieje w państwie duńskim pod rządami „najgorszego z premierów w historii”.
No, chyba, że akurat lokator Pałacu Namiestnikowskiego ma się spotkać z Najważniejszym Przyjacielem zza Oceanu albo jego wysokim przedstawicielem, bo wtedy okazuje się, że państwo polskie ma się wcale dobrze, by nie powiedzieć: kwitnąco.
Wiadomo: punkt widzenia – punkt siedzenia.
(Tomasz Miłkowski)

Podczas posiedzenia Zarządu Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej, które odbyło się 18 lutego br., podjęto decyzję o powołaniu Zespołu ds. Mediów Publicznych. Na jego przewodniczącego powołano pomysłodawcę tej inicjatywy – redaktora Jana Kota.

Powtarza się to co dwa lata, czyli w rytmie olimpiad letnich i zimowych. Zapierająca dech inauguracja, artystyczne wyścigi na najwyższym poziomie, przemarsz zawodników, a potem clou, czyli zapalenie znicza. Oczywiście, poprzedzone przemowami. Tak też było i w tym roku. Było imponująco, pięknie i wzniośle. Przemówienia przewodniczących Komitetu Olimpijskiego i Komitetu Organizacyjnego ulatywały w niebo od słów ciepłych, krzepiących, niemal czułych. Cóż, dobrze pomarzyć od czasu do czasu o świecie poza mrowiem konfliktów, sprzeczności, wojen, przemocy i nienawiści. Taka jest ze swej istoty idea olimpijska. Ale są jeszcze regulaminy. Okazuje się, że zawodnikom nie wolno opłakiwać ofiar wojen. Za to grozi dyskwalifikacja.
(Tomasz Miłkowski)