101 słów na piątek

„Raz, dwa, trzy – wypadasz ty!” – po ten znany motyw dziecięcej wyliczanki, od lat obecny w zabawach podwórkowych, sięgnął szef partii rządzącej. Nie po to jednak, aby włączyć się do zabawy, ale żeby z zabawy wyłączyć, ściślej wykluczyć swego politycznego konkurenta, czyli szefa największej partii opozycyjnej. Nie zawahał się nazwać go „wrogiem” narodu i zachęcił, aby opuścił Polskę i wyjechał na Białoruś, ale – jak dodał ze swym figlarnym rechotliwym komentarzem – „on woli Niemcy”. Te kilka słów powtórzonych parę razy, aby „pamiętać o tym ryżym”, przyjętych z aplauzem przez słuchaczy, zachęca, aby do woli używać słów przemocowych, niegodziwych. A to dopiero początek.
(Tomasz Miłkowski)

Trudno było zrozumieć zamiar rozpisania referendum w sprawie tzw. przymusowej relokacji uchodźców, który z impetem zapowiedział Wice(?)premier, a pozostali notable partii panującej podchwycili w lot i otrąbili. Wygląda na to, że rządzący parli i prą do tego referendum wbrew logice i realnym potrzebom, skoro nawet długo nie potrafili wyjaśnić, o zadanie jakiego pytania im chodzi. A potem uzasadnić, po co w takiej sprawie pytać suwerena, skoro tak naprawdę sprawy nie ma. Atoli sprawa jest i nie o głosowanie tak naprawdę chodzi, ale o kasę. Połączenie referendum z wyborami do Sejmu otwiera możliwość niekontrolowanego rozdęcia funduszy wyborczych. I tu jest pies pogrzebany.
(Tomasz Miłkowski)

Przez Polskę przetacza się fala protestów i oburzenia wywołanych śmiercią kolejnej kobiety, która nie znalazła wsparcia ze strony szpitala stojącego na straży drakońskiego prawa antyaborcyjnego i klauzuli sumienia, która powinna nosić nazwę klauzuli śmierci. Dopóki polskie prawo dopuszczać będzie stosowanie w opiece medycznej tego rodzaju nieludzkiego wykrętu od odpowiedzialności, dopóty sytuacja kobiet narażonych na cierpienia, a nawet śmierć nie ulegnie poprawie. Nawet dzisiaj, przy obowiązującej złej ustawie, która sprowadza możliwość legalnej aborcji niemal do zera, nie zostały zawieszone podstawowe zasady etyki lekarskiej i obowiązek niesienia pomocy w zagrożeniu życia. Nie pomogą tu żadne usprawiedliwienia ani zasłanianie się obawą przed ewentualnymi restrykcjami.
(Tomasz Miłkowski)

Wydawałoby się, że złożenie przez Pierwszego Obywatela podpisu pod ustawą rosyjską łamiącą siedemnastokrotnie Konstytucję Rzeczypospolitej to już wyśrubowany rekord przekroczenia granicy politycznej przyzwoitości, jaki sobie można wyobrazić. A jednak okazało się, że wcale tak nie jest. Jakiś natchniony propagandysta postanowił wciągnąć do bieżącej walki politycznej ofiary Zagłady. Było niepisaną umową, że Holocaust pozostaje poza granicami politycznego sporu, a tu tymczasem ktoś, podważając sens zbliżającego się marszu 4 czerwca w rocznicę pamiętnych wyborów z roku 1989, nadaje mu znak równości z zagładą milionów Żydów i Polaków. Trudno wyobrazić sobie bardziej rażący eksces, za który jak do tej pory nikt nawet nie przeprosił.
(Tomasz Miłkowski)

Słowa: dialog, porozumienie, consensus obracają w ustach politycy wszystkich opcji aż do momentu, kiedy rzeczywiście przydałby się dialog. Najnowszy tego przykład daje konflikt wokół sukcesji na fotelu redaktora naczelnego „Dialogu”, zasłużonego miesięcznika, który dostał w prezencie od wydawcy redaktora-spadochroniarza. Zespół zaprotestował, wezwał do dialogu i poszanowania tradycji, ale zamiast rozmowy dowiedział się od kierownictwa Instytutu Literatury, który jest wydawcą „Dialogu” na zlecenie ministra kultury, że nie ma czegoś takiego jak „zespół redakcyjny”. Reprezentujące (nieistniejący) zespół redaktorki otrzymały zakaz publikowania oświadczeń bez zgody dyrekcji, nakaz posłuszeństwa wobec mianowanego redaktora, a na dokładkę ustne upomnienia. I taki to był dialog o „Dialogu”.

(Tomasz Miłkowski)