Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej

Uprzejmie przypominamy, że biuro Oddziału Warszawskiego SDRP, (zajmujące się m.in. przyjmowaniem składek członkowskich i wydawaniem legitymacji krajowych czynne jest w Domu Dziennikarza (Foksal 3/5) pok. 31:we wtorki i czwartki w godz. 11.00 – 15.00 i w środy w godz. 15.00 – 17.00
Wpłat można dokonywać również na nasze konto : PKO I O/W nr 911020 1013 0000 0402 0108 8442
Składka roczna dla emerytowanych dziennikarzy wynosi 120 zł; dla
czynnych zawodowo – 240 zł.
Kontakt w dni pracy biura: 22 826 79 45; 518 938 100 (IzabelaWitkowska-Martynowicz)

Zarząd Główny SDRP (pok. 30), który m.in. wystawia legitymacje międzynarodowe, pracuje: wtorki, środy i piątki w godz. 10.00 – 15.00.
Kontakt: 22 827 87 15 (Joanna Węgrzyniak).

Po raz drugi polska sekcja AICT przyznała Laur im. Marty Fik. To najmłodsze spośród wyróżnień przyznawanych co roku przy krytyków skupionych w Klubie Krytyki Teatralnej SDRP, choć nawiązuje do nagród wręczanych doświadczonym recenzentom teatralnym przed rokiem 1989, kiedy tę praktykę zarzucono. Zarząd Klubu postanowił wrócić do tej tradycji, ustanawiając nową nagrodę, której patronką została Marta Fik.

Różnych sposobów chwytają się ludzie, aby zapobiec nieszczęściom. Mark Twain radził zjeść na śniadanie żywą żabę – to gwarancja, że tego dnia już nic gorszego cię nie spotka.Uczestnicy forum ekonomicznego w Davos spodziewali się najgorszego wobec stanowczych zapowiedzi prezydenta Trumpa w sprawie Grenlandii – katastrofy na skalę światową. Na razie burza przeszła bokiem, zamian gwałtownego starcia mamy miękkie lądowanie, a na osłodę uroczyste otwarcie Rady Pokoju, która wyskoczyła niczym królik z kapelusza.Sceptycy powiadają, że to raczej rada niepokoju, najlepiej więc trochę się przyczaić i poczekać, co z tego wyniknie. A nuż coś nie tak fatalnego jak żywa żaba na śniadanie.
((Tomasz Miłkowski)

W 1865 roku po raz pierwszy ukazała się książka „Alicja w Krainie Czarów”. Autor – Charles Lutwidge Dodgson – opublikował ją pod pseudonimem Lewis Carroll i absolutnie nie spodziewał się sukcesu. Tymczasem pierwszy nakład w liczbie dwóch tysięcy egzemplarzy szybko stał się sensacją. „Przygody Alicji, która przeszła na druga stronę lustra” przetłumaczono na 125 języków świata (w Polsce – dopiero w 1910 roku) i ciągle budzą emocje.
W 2015 roku, 150 lat od premierowej edycji książki włoskie stowarzyszenie Solstizio d’Estate ogłosiło podczas XXVIII Międzynarodowych Targów Książki w Turynie konkurs na ekslibris, związany z tym tematem. Organizatorzy podkreślali fascynujące połączenie baśni, magii, wyobraźni i tajemniczego świata, które można zinterpretować graficznie w formie znaku książkowego. Nie bez znaczenia wydawało się również symboliczne wyznaczanie i przekraczanie granic, aktualne wobec problemów współczesnego świata. „Moja” Alicja przechodzi z czarno-białej do kolorowej rzeczywistości. Jest trochę tu, trochę tam, a jej czerwona sukienka przyciąga uwagę. Także jurorów konkursu, którzy zaakceptowali projekt i umieścili w katalogu.

Chodzi za mną ta piosenka, którą Elżbieta Wojnowska wyśpiewała nagrodę za interpretację w Opolu (1984). Nic dziwnego, że chodzi, skoro za kilka dni czeka nas spotkanie noworoczne dziennikarzy, a Elżbieta Wojnowska, matkująca Nagrodzie Młodych im. Ibisa, którą przyznaje Oddział Warszawski SDRP, zapowiedziała, że na spotkanie wpadnie.
Noworoczne spotkania maja długoletnią tradycje. To dobry obyczaj. Nawet najsłodszy sms czy czuły mail nie zastąpi spotkania twarzą w twarz, choćby raz do roku. Nic dziwnego, że cieszą się powodzeniem, że się na nie czeka, nawet o nie dopytuje, bo można spotkać przyjaciół, dawno nie widzianych, poznać nowych. Może trafi się jakiś wojażer? Kto wie.
(Tomasz Miłkowski)