Gonić intelektem

Dawno, dawno temu, w zamierzchłych czasach PRL-u pewien powszechnie szanowany rektor wyższej uczelni zagadnięty, co mają robić badacze, kiedy nie starcza pieniędzy na aparaturę, odparł beztrosko: „Cóż, proszę nadgonić intelektem”.
Ta ponura anegdota (w dodatku niezmyślona!), jak się okazuje, ma żywot znacznie dłuższy niż PRL, bo wciąż odsyła się zatroskanych uczonych do ich intelektu i doradza cierpliwie czekać na czasy, kiedy na naukę będzie dość pieniędzy. Ale nigdy nie nadchodzą, więc uczeni wreszcie nie wytrzymali i ruszyli na ulice, aby żądać zwiększenia nakładów – mowa o 3% budżetu wobec zaledwie 1,4 % dzisiaj. Może już pora nadgonić te braki? Może złotem Prezesa?
(Tomasz Miłkowski)